گزارشها و روایتهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی چین، با استناد به آمارهای رسمی، تصویری نگرانکننده از اقتصاد خانوار در آمریکا ترسیم میکنند؛ جایی که میلیونها نفر بدون پسانداز، در آستانه سقوط مالی زندگی میکنند.
در رسانههای اجتماعی چین، روایتهایی از سختیهای مالی در ایالات متحده با عبارتی تحت عنوان «خط مرگ» (Death Line) به شدت دست به دست (وایرال) شده است. این اصطلاح توصیف گر وضعیتی است که در آن بسیاری از آمریکاییها تنها به اندازه «یک بحران» با فقر فاصله دارند.
بر اساس گزارش «رفاه مالی ۲۰۲۵» از بانک PNC، تقریباً ۶۷ درصد از آمریکاییها با حقوق ماهانه زندگی میکنند و هیچ پس اندازی برای آینده ندارند. همچنین نظرسنجی مؤسسه Bankrate نشان میدهد که ۵۹ درصد از مردم آمریکا قادر به پوشش یک هزینه غیرمنتظره ۱۰۰۰ دلاری نیستند.
این فشارهای اقتصادی در ایالات متحده، اکنون به موضوعی بسیار جذاب در چین تبدیل شده است؛ جایی که مردم برای مدتها آمریکاییها را مرفه و ایالات متحده را یک داستان موفقیت اقتصادی میدیدند.
اگرچه شبکه تأمین اجتماعی چین همچنان محدود است، اما عواملی مانند هزینههای پایینتر مسکن و حمایتهای خانوادگی قویتر باعث شده است که سختیهای معیشتی در آمریکا در مقایسه با چین، بسیار حادتر و زنندهتر به نظر برسد.
رسانههای دولتی و وابسته به حکومت چین نیز به این گفتگوها دامن زده و سرمایه داری به سبک آمریکایی را «آشفته و بیرحمانه» توصیف میکنند و آن را در مقابل مدل توسعه دولتی چین قرار میدهند تا برتری الگوی خود را به رخ بکشند.
پست یک بلاگر آمریکایی درباره دشواریهای زندگی در سانفرانسیسکو با حقوق سالانه ۴۵۰ هزار دلار، به شکلی گسترده در شبکههای اجتماعی چین دست به دست شد. این بحث ابتدا از سکوی سبک زندگی شیائوهونگشو (Xiaohongshu) یا همان Red Note آغاز شد و به سرعت به ویبو (Weibo) سرایت کرد؛ جایی که کاربران تحت هشتگی که تقریباً به «خط مرگ آمریکا» ترجمه میشود، به بحث و تبادل نظر پرداختند.
عبارت «خط مرگ» که برخی آن را «خط قتل» (Kill Line) نیز مینامند، در اصل اصطلاحی در بازیهای کامپیوتری چینی است. این اصطلاح نقطهای را توصیف میکند که در آن سطح سلامتی (Health/HP) بازیکن به قدری پایین است که با تنها یک ضربه کارش تمام میشود.در فضای مجازی، این عبارت به استعارهای برای زندگی آمریکاییهایی تبدیل شده است که چنان به فروپاشی مالی نزدیک هستند که یک تصادف، یک بیماری یا حتی یک قبض پیشمتحملنشده میتواند کار آنها را «یکسره» کند.
یک پست طولانی در شبکه اجتماعی «ویبو» توسط کاربری به نام Qingqing Ledao که خود را ساکن قدیمی سیاتل معرفی کرده، بازتاب زیادی داشته است. او نوشته است که برای خانوادههایی با درآمد مجموع کمتر از ۱۰۰ هزار دلار در سال، «زندگی بسیار دشوار است؛ مگر اینکه اجاره خانه یا قسط وام مسکن نداشته باشید و نیازی هم به بیمه درمانی پیدا نکنید.» او در ادامه افزوده است:
«بیشتر آمریکاییها هیچ حاشیه امنی ندارند؛ اگر کارشان را از دست بدهند، بیمار شوند یا طلاق بگیرند، به سرعت در اعماق یک بحران سقوط میکنند.»
این کاربر همچنین از آنچه «فردگرایی افراطی» در آمریکا نامیده، انتقاد کرده و استدلال میکند که این فرهنگ باعث شده است شبکههای سنتی حمایت خانوادگی از هم بپاشد.
یو سیشین، ستون نویس حوزه مالی در پورتال تجاری NetEase، در یادداشتی نوشته است که در ایالات متحده، «داشتن یک محل سکونت پایدار، شرط اولیه برای حفظ شغل است.» او معتقد است که به محض از دست دادن شغل و ناتوانی در پرداخت اجاره:
«اکثر مردم در مدت زمانی بسیار کوتاه به بیخانمان تبدیل میشوند.»
این کاربر (ساکن سیاتل) وضعیت آمریکا را با شبکه تأمین اجتماعی چین مقایسه کرده و نوشته است که درک مفهوم «خط مرگ» برای مردم چین دشوار است؛ زیرا در کشور چین چیزی وجود دارد که او آن را «خطِ حداقل تضمین» نامیده که کمکهای رفاهی اولیه را برای افراد فراهم میکند. اشاره او به طرحی در چین به نام «دیبائو» (Dibao) یا همان «کمکهزینه حداقل درآمد» است. این طرح مبالغ نقدی اندکی را پس از بررسی دقیق داراییها، به خانوارهایی که درآمدشان زیر خط فقر محلی است، پرداخت میکند.
با این حال، این گزارش خاطرنشان میکند که دریافت این کمکها به هیچ وجه خودکار نیست:
• وابستگی به «هوکو»: واجد شرایط بودن برای دریافت این مبلغ به سیستم ثبتنام محلی (Hukou) بستگی دارد.
• حذف کارگران مهاجر: بسیاری از کارگران مهاجر و کسانی که در بخشهای غیررسمی اقتصاد کار میکنند، به دلیل نداشتن ثبتنام در محل کار فعلی شان، از این چتر حمایتی محروم میمانند.
لیزی لی، پژوهشگر مرکز تحلیل چین در مؤسسه سیاست جامعه آسیا (Asia Society)، در یادداشتی در شبکه اجتماعی X به ریشهیابی این تفاوت پرداخته است:
«در نهایت، این یک مشکل مربوط به هزینه خدمات در آمریکا در مقابل چین است. با جهانی شدن و فناوریهای جدید، کالاها (مواد غذایی، لوازم خانگی، وسایل الکترونیکی و غیره) در ایالات متحده بسیار ارزانتر شدهاند. اما خدماتِ نیروی کار-محور (مسکن، مراقبتهای بهداشتی، آموزش، مراقبت از کودکان و غیره) در مسیر مخالف حرکت کرده و گران شدهاند. برای بسیاری از خانوادهها، اینها خدماتی اختیاری نیستند… و وقتی مشکلی پیش میآید، تمام این هزینهها به یکباره روی هم انباشته میشوند.»
او در ادامه به تفاوت بنیادین سیستمهای حمایتی اشاره میکند: البته شکافهای زیاد و مناطق توسعه نیافتهای بهویژه در نواحی روستایی چین وجود دارد و از بسیاری جهات، سیستم رفاه اجتماعی رسمی چین بسیار ضعیفتر از ایالات متحده است. اما ساختارهای اجتماعی غیررسمی، بهویژه حمایتهای خانوادگی، در کنار قیمت پایینتر خدمات، نوعی ضربهگیر اولیه ایجاد میکنند که باعث میشود سیستم چین حداقل از برخی جهات، کمتر از سیستم آمریکا شکننده به نظر برسد.»
کاخ سفید در پستی که روز ۱۸ نوامبر در شبکه اجتماعی X منتشر کرد، نوشت: «دولت بایدن آغازگر بحرانِ عدم توان مالی بود، اما رئیس جمهور ترامپ به آن پایان خواهد داد تا همه آمریکاییها بتوانند به شکوفایی اقتصادی دست یابند.
انتظار میرود میلیونها آمریکایی که در لبهی پرتگاه اقتصادی زندگی میکنند، با اجرایی شدن سیاستهای دولت ترامپ، فشار جدیدی را احساس کنند.
قانون «یک لایحه بزرگ و زیبا» (One Big Beautiful Bill Act) که در ماه جولای به امضا رسید، بیش از ۱ تریلیون دلار از برنامههای بهداشتی کاسته است؛ این اقدام، بزرگترین کاهش بودجه فدرال در بخش سلامت در تاریخ ایالات متحده محسوب میشود. حامیان بخش سلامت هشدار میدهند که این مصوبه میتواند تا ۱۰ میلیون نفر را بدون پوشش بیمهای رها کند.
دولت ترامپ از این اقدام به عنوان تلاشی برای کاهش اتلاف بودجه و ترویج خودکفایی دفاع کرده است. در همین راستا، مقررات جدیدی معرفی شده است که دریافت کنندگان کمکهای دولتی را ملزم میکند برای بهرهمندی از این مزایا، مشغول به کار باشند.
منبع: نیوزویک
